Veit einhver svörin?
Afhverju ætli manni verði alltaf kalt
þegar maður er sár, pirruð, reið, fúl eða í þunglyndiskast ?
Afhverju kemur kuldinn eins og stormur yfir mann ? Það er talað um
bræði í samhenginu að vera reiður. Hann/Hún er í bræðiskasti.
Afhverju ? Manni líður ekkert eins og maður sé að fara að bráðna..
manni verður ekki einu sinni heitt!! Hvað er málið með það
?
Og hvað er málið með tunglið, skýin,
sjóinn, jörðina, andana, vímuna, viljan til að komast einhvert
annað, þó það sé ekki nema í smá stund, ?
Heimurinn er ekki að gera sig fyrir
mig í dag. Hvað þá aðra daga. Ég er farin að rífast við það fólk
sem mér þykir lang vænst um, “sting af”, ætla að fara að vinna á
Hvolsvelli til að komast í burtu. Ég ýti öllum sem mér þykir vænt
um í burtu. Ég vil ekki hjálp. Hvort sem það er þá með hjálp lyfja,
lækna, vina eða fjölskyldunnar. Jú jú, ég hlusta á það sem mér er
sagt en þarf það að þíða að ég fari eftir því? Hvað þá taki mark á
því ?
Afhverju þarf ég að vera svona
hræðilega öðruvísi ? Gerði ég einhvað graf alvarlegt af mér í
fyrralífi ? Þetta bara nær engri átt! Ég botna ekkert í einu né
neinu!!
Ég er búin að fá mig full sadda af
lygum, ósættum, baktali, fara á bakvið fólk, gera hluti sem maður á
ekki að gera og það sem fer mest í taugarnar á mér, ég er að leyfa
sjálfri mér að verslast upp og rotna. Og mér er nákvæmlega allveg
slétt sama! Er þetta það sem fólk kallar sanngjarnt ? Mig langar
bara að vita það. Því jújú, það eru MARGIR sem hafa það allveg 100
sinnum verra en ég, en mér finnst þetta samt ekki sanngjarnt.
Afhverju í andskotanum getum við ekki öll lifað “happylie ever
after” ? Erum við kannski að fara fram á of mikið þá?
Mér finnst líka allveg ömurlegt hvað
tunglið getur haft mikil áhrif á okkur. Allveg eins og árstíðirnar.
Allt í einhverju molum og bútum sem við þurfum að púsla saman
sjálf. Ef við viljum svo hjálpina þá fáum við hana ekki. Við getum
ALLTAF fengið þá hjálp sem við viljum EKKI. EN þegar við þurfum eða
viljum hjálp þá getur allt í einu ENGINN hjálpað okkur!! HVAÐ ER
EIGINLEGA AÐ YKKUR ?? Eða OKKUR yfir höfuð ?? Er manneskjan kannski
bara svona ógeðslega focking ömurleg vera ?
Ég er allavega alvarlega farin að
trúa því! Þegar ég skrifa þetta þá sit ég uppí rúmi eins og ég sé í
vímu. Er allveg 100 % edrú. Mér er SKÍT KALT, enda að gera útaf við
allt og alla sökum pirrings! Langar svo að grenja úr mér augun en
virðist einhverra hluta vegna ekki geta felt eitt einasta tár.
Gjörsamlega tilfinningalömuð! Mér er sama um allt og alla. Ég veit
ekkert hvað ég á að gera. Vil ekki hitta neinn en vil samt hitta
alla! Vil vera ein en vil það samt ALLS EKKI!
Hrædd við lífið, meira en dauðann.
Veit ekki afhverju. Kannski því að á meðan þú lifir þá veistu
ekkert hvað gerist á næsta sekúndubroti. En þegar Dauðinn hefur náð
í þig þá er allt búið. Ef þú átt fleiri líf eftir þá ferðu áfram í
næsta líf. Ef ekki... þá ertu loksins laus. Vá hvað það væri
gott.
Ætli Guð og Lúsífer séu til í
alvörunni ? Ef ekki... hvar endum við ? Það er samt svo hæpið að
þeir séu til. Mín spurning er þessi... : Ef Guð skapaði heiminn...
hver skapaði Guð ? Er hann ekki bara enn ein ýmindun okkar svo
okkur líði betur ? Við “höldum” að við endum hjá honum. Og þess
vegna erum við ekki hrædd við Dauðann þegar hann er að fara að
koma. Eru vísindin sönn eða einhvað annað ?
Hvað með alla “dularfullu” hlutina
sem hafa gerst allveg frá því að jörðin varð til ? Er það Guð að
láta okkur vita að hann er til eða er það einhvað/einhver allt
annað/annar ? Hvernig eigum við að vita það ?
Ég mæli með því að við trúum og
treystum okkur sjálfum! Því ef þú trúir ekki sjálfum þér, hverjum
áttu þá að trúa ? Allveg eins og ef þú treystir ekki sjálfum þér,
hverjum áttu þá að treysta ? Ég á við það vandamál að stríða að ég
treysti engum. Og ég hreinlega veit ekki hvort ég trúi neinu. Ein
STÓR ráðgáta sem ÉG get EKKI leyst. Flækjur!!
Kveð í bili... Heiðrún...